آنچه صحيحتر به نظر مىرسد اين است كه زكات منحصرا به معنى زكات واجب نيست ، بلكه زكاتهاى مستحبّ در شرع اسلام فراوان است ، آنچه در مدينه نازل شد زكات واجب بود ولى زكات مستحبّ قبلا نيز بوده است . بعضى از مفسران نيز اين احتمال را داده‌اند كه زكات به صورت يك حكم وجوبى اما بدون حد و حدود در « مكه » بوده است ، يعنى مسلمانان موظف بودند مقدارى از اموال خود را به نيازمندان بپردازند ، ولى بعد از تشكيل حكومت اسلامى و تاسيس بيت المال زكات تحت برنامه مشخصى قرار گرفت و نصابها و مقدارهاى معينى براى آن قرار داده شد و مامور اين جمع زكات از طرف پيامبر ص به هر سو اعزام شدند . اما اينكه بعضى از مفسران مانند فخر رازى و آلوسى در روح المعانى و راغب در مفردات نقل كرده كه زكات در اينجا به معنى هر گونه كار نيك و يا تزكيه و پاكسازى روح و جان است بسيار بعيد به نظر مىرسد ، زيرا در قرآن مجيد هر جا نماز و زكات همراه با هم ذكر مىشود زكات به همان معنى انفاق مالى است ، و استفاده معنى ديگر نياز به قرينه روشنى دارد كه در اينجا نيست . چهارمين ويژگى مؤمنان را مساله پاكدامنى و عفت به طور كامل ، و پرهيز از هر گونه آلودگى جنسى قرار داده ، چنين مىگويد : « آنها كسانى هستند كه فروج ( 1 ) خويش را از بىعفتى حفظ مىكنند » ( * ( وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حافِظُونَ ) * ) . « مگر نسبت به همسران و كنيزانشان كه در بهره گيرى از آنها هيچگونه ملامت و سرزنش ندارند » ( * ( إِلَّا عَلى أَزْواجِهِمْ أَوْ ما مَلَكَتْ أَيْمانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ) * ) .

--> ( 1 ) « فروج » جمع « فرج » كنايه از دستگاه تناسلى است .